JUDY LOHMAN
VAN HARTE WELKOM
HOMEBLOGOVER JUDY LOHMANONZE BOEKENVEEL GESTELDE VRAGENKOPENCONTACTCOLUMNSLINKSVOOR HET GOEDE DOELREISVERHALENEBOOK GRATIS DOWNLOADEN

Veranderende samenleving
  Een hondenbezitter kan het ook met zijn handen verwijderen…
 
Herkent u dit? Zijn er ’s avonds gezellig vrienden op bezoek, gaat opeens hun mobiel af. Altijd midden in een geanimeerd gesprek, dat uiteraard stilvalt. Degene die wordt gebeld - vaak de vrouw - zoekt gehaast in haar tas naar het kraaiende apparaat. Drie paar ogen volgen lijdzaam haar handelingen. Het gerinkel wordt luider en met een zucht en een verontschuldigende blik neemt de vrouw uiteindelijk op, om dan met een gemoffeld “sorry’’ de gang op te sluipen. De achterblijvers proberen het verlaten gespreksonderwerp weer leven in te blazen, maar op de één of andere manier overheerst het gesprek op de gang dat iedereen onwillekeurig afluistert: “Nee, niet dát laatje, het ligt in het onderste... Gewoon trekken. Lukt het niet? O, papa doet hem wel open wanneer we weer thuiskomen... Wanneer? Heeft het dan zo’n haast?... Goed, goed, we gaan over een half uurtje weg.’’ Vaak gaat het niet om echt spoedeisende zaken - de kinderen zijn vaak op de rand van volwassenheid - maar het effect is groot. Een bordje op de deur gaat ons ook weer wat ver. De maatschappij is veranderd, mispelen we later mistroostig tegen elkaar. Dat beseft ook het gemeentebestuur, dat nauwlettend in de gaten houdt of de inwoners van de stad lijden onder de veranderende samenleving. Dat doen ze onder andere door vragen te stellen aan een representatieve groep stedelingen. Hoe wij bij die groep zijn gekomen, weten we niet, maar wel dat we op gezette tijden een elektronische vragenlijst toegestuurd krijgen. Consciëntieus beantwoorden we die. Zoals de vraag waar we het meeste last van hebben? Lawaaiige buren, verkeer of hondenpoep op straat? Onze buren zijn engelachtig, het verkeerslawaai wordt gedempt door dubbelde beglazing, dus die vraag was gemakkelijk te beantwoorden. Vooral doordat de laatste tijd een onverlaat de plek net voor ons geveltuintje tot favoriete uitlaatplaats voor zijn hond heeft verkozen. Betrappen lukt niet. We zijn stelselmatig te laat of juist te vroeg. Dé daad zien we niet, alleen het visitekaartje. Soms bestuderen we langslopende stedelingen in gezelschap van een hond, maar steeds moeten we concluderen dat die daar te netjes voor zijn of dat de hond niet de juiste afmetingen heeft. We ruimen dus zoetjes de droppings op. Maar het blijft natuurlijk vervelend. En wij zijn niet de enigen. Regelmatig horen we een getergde vloek van een voorbijganger. Lof overigens voor de gemeente, die zeer bereidwillig bleek om actie te nemen. Maar hoe? Ons mailverkeer met hen nam Sherlock Holmesachtige proporties aan. De onverlaat bleef echter gewoon doorgaan. Dus vroegen wij onlangs aan twee handhavers of hondenbezitters eigenlijk verplicht zijn met een zakje en een schepje op pad te gaan. Dan zouden agenten immers niet meer afhankelijk zijn van een heterdaadje… “Nee,’’ antwoordden ze zichtbaar teleurgesteld. De hondenpoep is hun ook een doorn in het oog, maar een rechter heeft bepaald dat een schepje met zakje niet verplicht kan worden gesteld “omdat een hondenbezitter het ook met zijn handen kan verwijderen...’’ Ze grijnsden. Met plezier sluipen ze soms enige tijd achter een hondenbezitter aan in de hoop dat het beest zich niet meer kan inhouden. Ze willen wel eens zien wat het baasje kiest: een boete van € 90 of vuile handen. We wensten ze veel succes. Hun ogen kierden nog wat na van de voorpret.
 
 
Angst voor vrij kamperen
Fietsendiefstal
Rituelen
De juiste maat
Waarom reist een mens
In vertrouwde handen
Veranderende samenleving
Slapen bij Walmart
Hoe jouw probleem zijn probleem wordt
Op zoek naar een man
HOMEBLOGOVER JUDY LOHMANONZE BOEKENVEEL GESTELDE VRAGENKOPENCONTACTCOLUMNSLINKSVOOR HET GOEDE DOELREISVERHALENEBOOK GRATIS DOWNLOADEN