JUDY LOHMAN
VAN HARTE WELKOM
HOMEBLOGOVER JUDY LOHMANONZE BOEKENVEEL GESTELDE VRAGENKOPENCONTACTCOLUMNSLINKSVOOR HET GOEDE DOELREISVERHALENEBOOK GRATIS DOWNLOADEN

De Quintana (De Marken)
 
De Quintana (De Marken)




Het liefst kwam Gilberto elke dag  langs om een praatje met ons te maken. Gilberto is een nagenoeg blinde boer uit het vergeten Italiaanse bergdorpje Rubbiano in De Marken aan wie wij ons boek ‘Project Eva’ hebben opgedragen. We hebben in totaal zes weken in het verscholen minibergdorpje gestaan. Regelmatig vroegen hij en het handjevol bewoners bezorgd of we geen plannen hadden om te vertrekken. We antwoordden steeds dat we in ieder geval de Quintana, het ridderfeest in Ascoli Piceno, de in travertijn gebouwde stad van De Marken, wilden zien. Een feest dat elk jaar op de eerste zondag van augustus plaatsvindt. Wij kunnen dit feest aan iedereen aanraden als Noord Abruzzo of De Marken op het reisprogramma staat.

Lees hier verder over onze gedenkwaardige dag
 

De eerste deelnemers aan de Quintana die we tegenkomen, zijn twee herauten in roodwitte kleding. Ze zitten op een Vespa en scheuren ons voorbij, richting Piazza Ventidio Basso. Hun knieën raken de grond, als ze door de bocht jakkeren. We dalen af naar een lager gelegen plein en lopen op met La Dama van de wijk ‘Porta Tulfilla’.

Ze is blond, weelderig gekleed in een donkere fluwelen jurk afgezet met parels, met een sleep die gedragen wordt door twee kinderen, ook in fluwelen jurkjes van dezelfde kleur. Als wij samen met de rest van de wijk Porta Tulfilla op het plein arriveren is het al een enorme drukte. Negentig procent van de mensen is verkleed in middeleeuwse kledij.    Van alles komt voorbij, in alle leeftijden, van kinderen tot bejaarden, mannen en vrouwen, zelfs dieren. Ridders en edellieden, mooi uitgedoste edelvrouwen, maar ook houthakkers, valkeniers - met echte valken - , talloze bloemenmeisjes, waterdragers, monniken, herauten, trommelaars, boogschutters, en niet te vergeten Il Console e La Dama, de Consul en de Jonkvrouwe van elke wijk. Iedere wijk die op het plein arriveert wordt aangekondigd door banierdragers met metershoge banieren, die met een stok, rustend op de heupen, omhoog gehouden worden. In deze warmte zal dat niet meevallen; en ook de anderen hebben het niet gemakkelijk. Met de ridders in hun maliënkolders en harnassen hebben we medelijden. Ze lopen in hun eigen oven. De hoofdrolspelers en figuranten laten zich gewillig op de foto zetten en gaan helemaal op in hun rol. Iedereen loopt kriskras door elkaar. Het is een bonte mengeling waar nog geen systematiek in valt te ontdekken. Zes wijken en zes banieren zouden er moeten zijn, maar we tellen er veel meer. Dan, gehoorzamend aan een voor ons onzichtbaar signaal, groeperen de deelnemers zich en beginnen langzaam, op de maat van de trommelaars te lopen en schrijden richting Piazza del Popolo; een optocht van meer dan duizend mensen. We lopen langs de stoet, schieten enkele plaatjes als de optocht stilstaat, en vinden uiteindelijk een plek op het grote plein. Dit is dé plek voor fotogenieke plaatjes, met het Palazzo dei Capitani aan de linkerkant, rechts de eeuwenoude zuilengalerij van de kooplieden en op de achtergrond de Francescokerk. We zijn niet de enigen die dit briljante idee hebben. Toch zijn er nagenoeg geen toeristen te bekennen. We vinden zonder veel problemen een plek, notabene naast de televisiecamera die een live uitzending verzorgt voor de thuisblijvers in Rubbiano en de rest van Italië. De TV-ploeg heeft inderdaad de mooiste plek gevonden om het spektakel te volgen, ook al is deze belevenis door een televisiebeeld niet te evenaren. De stoet komt langs de Francesokerk in slow motion het plein op. Het is alsof we in één keer worden teruggezet naar de middeleeuwen. De kostuums, de opzwepende trommelmuziek, afgewisseld met de indringende grondtonen van de lange oude trompetten, maken een onuitwisbare indruk. De vlaggendragers slingeren op sierlijke wijze tegelijkertijd hun vlaggen hoog de lucht in, waardoor het plein regelmatig in een adembenemend waaierend kleurenpalet verandert. Elke wijk heeft zijn eigen kleur. Op de banieren lezen we voor ons bekende namen als Roccafluvione en Montemonaco, dorpen uit de wijde omgeving. Hoe word je eigenlijk La Dama van de wijk? Deze prachtig uitgedoste vrouwen, elk met een meterslange sleep, die door kinderen omhoog wordt gehouden, wekken bewondering. Ze dragen ingewikkelde hoofdtooien, de één nog ingenieuzer dan de ander. Hun haardracht verraadt vele uren werk. Er wordt voor hen geklapt alsof ze filmsterren zijn. Sommigen nemen minzaam, anderen stralend, hun applaus in ontvangst.

Er wordt ook geapplaudisseerd voor de Cavalieri, de ruiters, die zo meteen aan het werk moeten voor het steekspel, de giostra. Hun paarden glanzen in het felle zonlicht. We volgen de optocht naar het stadion, waar de bonte stoet zich verzamelt op het middenveld. Het stadion is als een bijenkorf; alle plekken, ook de staplaatsen zijn bezet en overal zitten mensen, zelfs op de trappen. Ondanks het feit dat al die mensen dicht op elkaar zitten, is de stemming vrolijk en is er nauwelijks politie aanwezig. We raken in gesprek met onze buurvrouw, een Italiaanse oorspronkelijk afkomstig uit Ascoli Piceno, maar die nu in Canada woont en hier met vakantie is om haar familie op te zoeken. Een betere gids kunnen we ons niet wensen. Ze vertelt dat er ieder jaar in elke wijk een verkiezing wordt gehouden om La Dama aan te wijzen, wat als een enorme eer wordt gezien. Dat hadden we al gemerkt, en niet alleen aan de reacties van het publiek. De zes dames worden uitgebreid beschreven in het blad over de Quintana dat ons bij de ingang werd uitgereikt. Te beginnen met de kleur van hun ogen en hun haar. Zouden het echte blondines zijn of niet? We ontdekken ook nu weer veel blauwe ogen. Hun eventuele kinderen worden vermeld, met wie ze getrouwd zijn, hun hobby's, om te eindigen met hun werk. Het is duidelijk niet alleen een beautycontest, want het zijn allemaal rijpere vrouwen. Er wordt gelet op de uitstraling en de performance. De rol van mooi en jong is weggelegd voor de hofdames, ook zes op een rij.

Onze buurvrouw vertelt dat er bij de start van de Quintana, ongeveer zestig jaar geleden, vijf wijken waren; vandaar de naamgeving. In de loop van de tijd is er een nieuwbouwwijk bijgekomen. Om de regionale samenhang te versterken zijn de omliggende dorpen uitgenodigd om aan te sluiten bij de optocht; zij nemen echter niet deel aan de giostra, het steekspel te paard. De buurvrouw beaamt dat men in Ascoli Piceno het hele jaar door op de één of andere manier bezig is met de Quintana. De verkiezing van La Dama en de selectie van de cavaliero, maar ook wedstrijden in boogschieten en vaandelwerpen, de trekking van de volgorde van de giostra, het aanbieden van de kaarsen aan Sant’ Emidio aan wie het feest is opgedragen, en ga zo maar door. Kortom, vandaag zien we de bekroning van de inspanningen van het hele jaar. Na een startschot rennen alle aanwezigen van het veld, behalve de trommelaars, naar de laatste lege tribune. Het is een indrukwekkende gezicht, die rennende massa in middeleeuwse kledij; alsof ze op de vlucht zijn. Sommigen struikelen over hun lange jurken en vooral de ridders hebben door hun harnas buitengewoon veel moeite om in een draf te rennen. Het ziet er komisch uit, die rennende harnassen. Dan kan het steekspel beginnen. De dames binden als ritueel voor geluk, een gekleurde doek met het motief van hun wijk aan de lans en de ruiter kan van start gaan. Hij moet in volle galop een achtvormig parcours over het veld afleggen en op de kruising in het midden een pop, een Moor raken. Het is een spel uit de tijd van de kruistochten. De pop staat op een hoge staander en zijn bruine huid glimt in de nog steeds felle zon. Ook het publiek aan de overzijde op de statribune wordt langzaam maar zeker door de zon gebraden. De ruiters hebben ogenschijnlijk geen last van de warmte. Zij storten zich om beurten met overgave op het parcours, dat zij drie maal moeten afleggen. Het publiek juicht hen toe, vooral als zij langs de tribune van hun eigen wijk komen. Het lijkt wel een uitzinnig voetbalpubliek. Alleen het Bengaals vuur ontbreekt. Ze vertelt dat alles wordt gedaan door vrijwilligers en dat niemand ervoor wordt betaald. En wat ons al eerder is opgevallen, is het ontbreken van commercie. Geen stalletjes met petjes, T-shirts of mokken van de Quintana; geen bier- of andere dranktenten. Er zijn ook geen eetstalletjes, waardoor er ook geen zwerfvuil is. Het is vreemd om je te realiseren dat juist door het ontbreken van dit soort commerciële uitwassen, dit feest zo bijzonder is.

Als we twee uur op de harde betonnen richel, die voor een topplaats doorgaat, hebben doorgebracht en onze oren doof zijn van het opgewonden geschetter door de luidsprekers, wordt de spanning in het stadion tastbaar. Voor het eerst in de geschiedenis van het toernooi eindigen twee ruiters gelijk en moet een barrage plaatsvinden. Het verbaast ons niet helemaal. Bijna elke ruiter scoorde een honderd als hij het bord van de Moor raakte. Precies midden in de roos. Wat de doorslag geeft is de snelheid waarmee het parcours wordt afgelegd; die is gemiddeld eenenveertig of tweeënveertig seconden, spieken we bij onze buurman. De ruiters ontlopen elkaar niet veel. De eindstrijd gaat tussen de wijk Piazzarola en Porta Tufilla, tussen een vijfendertig jarige ruiter met een elfjarig paard en een ruiter van vijfentwintig met een vierjarig paard. Een wedstrijd tussen rijpe ervaring en onversaagde jeugd. De spanning is om te snijden. De eerste die van start gaat is de ervaren ruiter van de wijk Piazzarola. Onze ogen kunnen zijn vaart niet bijhouden. De score? Die wordt niet verklapt om de tegenstander niet te ontmoedigen. Overbodig, want de jeugd wint met zijn jeugdige overmoed. Het publiek wordt uitzinnig van vreugde. Er wordt zelfs Bengaals vuur ontstoken.

Foto’s kunt u bekijken op: Quintana in Ascoli Piceno

 
Dit verhaal maakt onderdeel uit van ons ebook ‘Het Onbekende Italië’ dat naar in 2011 op de markt is verschenen en o.a. via www.ebook.nl te verkrijgen is.
Gezichtsbedrog in Casarabonela (Zuid Spanje)
Een mobile home in Cambodja
Bonnie Prince Charlie
Poezen mee op reis
Maremma: het onbekende Toscane
Het Lourdes van Italiƫ
Yorkshire horseracing
De Kees van Dongen van Zweden
Bolsena een bloemenwonder in Lazio (Italiƫ)
De Quintana (De Marken)
HOMEBLOGOVER JUDY LOHMANONZE BOEKENVEEL GESTELDE VRAGENKOPENCONTACTCOLUMNSLINKSVOOR HET GOEDE DOELREISVERHALENEBOOK GRATIS DOWNLOADEN