JUDY LOHMAN
VAN HARTE WELKOM
HOMEBLOGOVER JUDY LOHMANONZE BOEKENVEEL GESTELDE VRAGENKOPENCONTACTCOLUMNSLINKSVOOR HET GOEDE DOELREISVERHALENEBOOK GRATIS DOWNLOADEN

Bolsena een bloemenwonder in Lazio (Italië)
Bolsena: een bloemenwonder in Lazio (Italië)


 
Vincento knettert een paar keer per dag voorbij. Meestal heeft hij haast en toetert hij alleen maar. De losse flapjes van zijn helm fladderen vrolijk in de wind; ook die hebben haast. Toch heeft hij vaak een paar minuten de tijd voor een praatje, om daarna weer knetterend zijn weg te vervolgen. Al diverse keren heeft hij ons de afgelopen week ondervraagd of wij van plan zijn de Corpus Domini, de infiorata in Bolsena te bezoeken. Waarom zouden we, vragen we hem. Hij ratelt in een nog hogere versnelling als hij ons uitlegt hoe mooi het wel niet is. 'Fiori, colori, ambiente,’ bloemen, kleuren, sfeer, is zijn staccato samenvatting. Hij raakt bijna buiten adem van opwinding. Zoals altijd van moeder natuur.
 
Lees verder
 
Gisteren sleepte Vincento zijn vriendin mee naar onze vrachtwagen om ons te overtuigen. Zij was acht jaar geleden naar de infiorata in Bolsena geweest en zou ons over het bloemenfestijn vertellen. Ze is een vrouw van een jaar of veertig, appelig rond, en loopt met een gebogen rug alsof ze moeite heeft Vincento bij te houden. Als een schichtige schaduw dribbelt ze achter hem aan. Ze had een eigengemaakte cake voor ons meegenomen en murmelde zachtjes tegen ons in haar dialect. We verstonden er geen woord van, maar knikten vriendelijk, hopelijk op het juiste moment. Vincento woof ongeduldig en vatte haar kennelijk complimenteus bedoelde woorden, samen: 'Ze vindt het mooi zoals jullie wonen en reizen.' Zijn vriendin beaamde dit nogmaals door haar hoofd heftig op en neer te schudden. We boden haar een glas wijn aan dat ze gretig accepteerde.'Si, si!' Vincento nam genoegen met sinaasappelsap, anders ging zijn hoofd draaien, gira, zei hij. Zijn hand maakte een draaiende beweging rondom zijn hoofd. Nooit, nooit dronk hij alcohol, zei hij, dan verliest hij het contact met de grond, met moeder aarde. Op ons verzoek, piano, piano, sprak zijn vriendin langzamer, zodat we het eindelijk konden volgen. Ze vertelde: ‘Bolsena houdt ieder jaar een feest waarbij de hele stad betrokken is. Het stamt uit de dertiende eeuw, toen in de kerk van Bolsena een wonder geschiedde. Een Duitse priester had tijdens een pelgrimstocht naar Rome twijfel gekregen over het bestaan van God. Echter in de kerk van Bolsena, toen het brood werd gebroken, druppelde er bloed uit dat op de vloer het gezicht van Christus tekende. De paus kondigde het jaar daarop het feest van Corpus Domini af, dat ongeveer een week na Pinksteren gevierd wordt. De straten zijn versierd met bloemen; ook in veel andere plaatsen, maar niet zo mooi als in Bolsena. De dag tevoren is de bevolking al uren en uren bezig met het plukken van veldbloemen, zoals brem, klaprozen, …’ Midden in haar zin, arme vrouw, ze had net één slok van haar wijn genomen, riep Vincento uit: 'Basta.' Vervolgens stond hij haastig op, beende weg en liet ons in verbijstering achter. Het bezoek had hem alweer lang genoeg geduurd, hoewel ze nog geen vijf minuten binnen waren geweest. Voordat zijn vriendin hem volgde riep zij ons nog iets toe over haar schouder: 'Vergeet niet een kaars op te steken tijdens Corpus Domini.'

Met de Vespa is het van Vitorchiano waar we met de Greenix staan, ongeveer anderhalf uur rijden naar Bolsena, een stadje aan de noordkant van het gelijknamige meer in de regio Lazio. Bolsena is met circa twintigduizend inwoners een jas, een ruime jas, groter dan Vitorchiano. Zodra we het het stadje inrijden zien we al de eerste tekenen van het festijn. Niet alleen vrolijk gekleurde vlaggen die uit de ramen hangen, maar ook mannen en vrouwen die ons met manden vol bloemen haastig voorbij lopen. En mensen in werkmanschorten vol houtskoolvlekken en met zwarte vegen op hun gezicht. Hier wordt gewerkt of niet? Nee, op dit moment is het pranzotijd, ook voor de meeste artiesten. Het is nu nog rustig, ook al hangt de druk in de lucht dat alles om zes uur klaar moet zijn voor de processie. We lopen over de stille straten en genieten onbelemmerd van de prachtige tekeningen op grote vellen papier, die als een loper door de straten zijn gelegd en op de pleinen breed uitwaaieren.
Het basiswerk is achter de rug. De lijnen van de tekeningen zijn dik aangezet met een papje van houtskool, en de grote vlakken zijn al met bloemblaadjes ingevuld. Sommige kunstwerken zijn zelfs vrijwel gereed. Uiteraard zijn er veel bijbelse voorstellingen, zoals de geboorte, kruisiging, wederopstanding en hemelvaart van Christus. Maar ook voorstellingen uit het dagelijks leven; en natuurlijk motieven met bloemen, kronkelende lianen en andere planten. Kersen om te zoenen, druiven die zo geplukt zouden kunnen worden. We begrijpen heel goed waarom Vincento over deze happening zo lyrisch is. Het is buitengewoon wat we hier zien. Het gaat hier om ware kunstwerken.



Met uiterste precisie zijn de tekeningen gemaakt, die vervolgens met de blaadjes van de bloemen worden opgevuld, blaadje voor blaadje. Of met rijst, wilgenkatjes, ja zelfs met koffiepoeder. Er zit een klein meisje naast een tekening van Maria, dat heel zoet blaadje voor blaadje van een bremtak afhaalt en in een mand legt. Haar moeder is bezig met het ondergewaad en pakt telkens een handvol bremblaadjes. Ze legt ze één voor één op de tekening. Daarop staat aangegeven dat de blauwe mantel van gentiaan gemaakt moet worden. Dit is niet alleen een proeve van het artistieke talent in Bolsena, maar ook een proeve van geduld. 'No pranzo?' Is het voor haar geen tijd om te lunchen, vragen we aan de vrouw, de onverbiddelijkheid van de Italiaanse pranzo in gedachten. Ze lacht en schudt haar hoofd. Op haar bezwete voorhoofd zit een zwarte houtskoolveeg die nog breder wordt als ze het zweet afveegt. Haar oudste dochter is ziek en haar man is aan de wandel, dus moet zij voor drie werken. Alleen haar jongste dochter, die als een engeltje glimlacht als ze haar naam hoort, helpt haar moeder. We hadden het goed ingeschat dat de wijkbewoners zelf alles voor hun rekening nemen: de keuze van de voorstelling, het maken van de tekeningen, het aanmaken van het houtskoolpapje, het verzamelen van de bloemen en andere materialen, en niet te vergeten het inkleuren van de tekeningen. Niemand wil voor elkaar onderdoen. Iedereen is op de één of andere manier al maanden bezig met de voorbereidingen.
            'Wat gebeurt er als het klaar is?' vragen we nieuwsgierig.
            'Naar de kerk natuurlijk, en daarna is om zes uur de processie.' Ze wijst naar het einde van de straat.
'Ja, maar hoe lang blijven de voorstellingen liggen na de processie?' We schatten in dat deze kunstwerken toch zeker wel een week goed blijven.
Ze schatert om zoveel onwetendheid; ook haar jongste dochter lacht mee. Die weet inmiddels heel goed wat de traditie in Bolsena is. Tot onze ontsteltenis antwoordt ze:
            'Meteen na de processie komen de vuilniswagens.'

 
Gezichtsbedrog in Casarabonela (Zuid Spanje)
Een mobile home in Cambodja
Bonnie Prince Charlie
Poezen mee op reis
Maremma: het onbekende Toscane
Het Lourdes van Italië
Yorkshire horseracing
De Kees van Dongen van Zweden
Bolsena een bloemenwonder in Lazio (Italië)
De Quintana (De Marken)
HOMEBLOGOVER JUDY LOHMANONZE BOEKENVEEL GESTELDE VRAGENKOPENCONTACTCOLUMNSLINKSVOOR HET GOEDE DOELREISVERHALENEBOOK GRATIS DOWNLOADEN