JUDY LOHMAN
VAN HARTE WELKOM
HOMEBLOGOVER JUDY LOHMANONZE BOEKENVEEL GESTELDE VRAGENKOPENCONTACTCOLUMNSLINKSVOOR HET GOEDE DOELREISVERHALENEBOOK GRATIS DOWNLOADEN

Het Lourdes van Italië
Het Lourdes van Italië

 


In Italië heeft Luigi ons spontaan allerlei onbekende plekjes in Abruzzo laten zien, zoals het Tibet van Italië of het hotel hoog in het Gran Sasso gebergte waar Mussolini gevangen heeft gezeten voordat hij door Hitler werd bevrijd. Met zijn tomeloze energie heeft Luigi ons dagenlang rondgetoerd. Op het eind van zo’n dag staat in het verborgen bergdorpje Isola Gran Sasso zijn auto als een verdwaald mugje op een immens maar leeg parkeerterrein. Het grenst aan een opvallende moderne kerk met een bruin dak dat is opgebouwd uit vier golven, die uit de verschillende windrichtingen bij elkaar komen. Daarachter staat een oudere kerk, waarom het vermoedelijk wel zal gaan. Het is een uit kalksteen opgetrokken, enigszins pompeus bouwwerk. Lodderig van vermoeidheid bekijken we het gebouw, dat onderdeel moet zijn van het klooster van de heilige San Gabrielle dell'Addolorata. Luigi rammelt tevergeefs aan de deur. Met een schuin oog bekijken we zijn gemorrel. Gelukkig is de deur dicht.
 
Luigi geeft het uiteindelijk op en komt naast ons zitten. Vermoeid hangen we in de late avondzon op de trappen en kijken naar het Gran Sasso dat in het laatste zonlicht rood opgloeit. We bedenken alvast wat we nog in de koelkast hebben. Je kunt nu eenmaal niet elke kerk in Abruzzo bezoeken, stellen we Luigi gerust. Voor vandaag zijn we echt meer dan tevreden. Net op het moment dat we ons opmaken om de Xsara weer binnen te kruipen, komt een groep scouts, zes jochies van een jaar of tien, achter elkaar de hoek omzeilen. Hun bolletjes zijn met een tondeuse gladgeschoren. Ze dragen stevige stappers, een blauwe sjaal met rode bies boven een bosgroen overhemd met dito korte broek, die er nog net zo strak gesteven uitzien als hun moeder ze vanmorgen heeft aangereikt. Ze blijven gehoorzaam in een rij lopen en slierten monter langs het gebouw als een groene slang, keurig achter elkaar. Het zijn werkelijk voorbeeldige kinderen. Er komen zelfs geen opgewonden hoge kinderstemmen uit die lijfjes, alleen een zacht gemurmel. In hun kielzog volgen nog een paar tieners. Deze hebben ook keurig getrimde haren en zijn allen voorzien van een serieuze bril. Voor hen geen mobiele telefoons, iPods en gettoblasters. Deze jongeren zijn rechtstreeks overgeplant uit de tijd van kampvuren, spoorzoeken en moeilijke knopen maken.
Ze worden gevolgd door twee volwassen mannen in dezelfde kleding. Het lijkt alsof ze uit hun uniform zijn gegroeid waardoor hun knokige, harige mannenknieën scherp afsteken onder de korte broek. Energiek kijken ze rond, geheel meester van de situatie. Alsof al die kwieke scouts nog niet genoeg contrast zijn met deze uitgebluste Olandesi, voegt zich ook nog een kwieke priester bij hen. Vanachter zijn montuurloze bril kijkt hij de wereld in met een blik waar de religie zwaar aanwezig is. Hij draagt geen boordje of priestergewaad, maar is gewoon gekleed in casual kleding.
Hij ontdekt ons, dat bundeltje vermoeidheid op zijn trappen liggen, glimlacht vriendelijk en vraagt of wij misschien mee willen met zijn rondleiding aan de scouts. Luigi veert onmiddellijk op, alsof hij net het aanbod heeft gekregen de hemelpoort binnen te gaan. Wij volgen. De priester neemt ons eerst mee naar de moderne kerk, die, zo verteld hij, in 1970 is gebouwd en waar zittend zesduizend (!) mensen in passen, maar staand zeker zevenduizend. En dat gebeurt regelmatig. Op jaarbasis bezoeken twee miljoen mensen deze kerk. Hij herhaalt een aantal malen het getal van twee miljoen. Twee miljoen? Dit verklaart al die Engelstalige onderschriften die we buiten ontdekten: parking, entrance, first aid, exit. Honderd dagen voor de examens komen hier jaarlijks twaalfduizend studenten bijeen om de heilige San Gabrielle’s steun te vragen en voor boetedoening, vertelt de priester verder. Deze kerk is één van de drie grootste kerken in Italië. Het is alsof we in Amerika terecht zijn gekomen. Waar we ook kijken, staan banken opgesteld, rij na rij, in deze kerk die een kleine stad kan accommoderen. In het midden, op een verhoogd gedeelte van marmer, staan vier microfoons opgesteld. Het woord wordt hier moeiteloos in alle windrichtingen verspreid. De priester neemt ons mee naar de boetedoening. Het biechten is strak georganiseerd. Een ruimte die toegang biedt tot dertig genummerde deuren. In een biechthokje ontdekken we een schrijftafel rechts, met pen en papier, en links een stoel tegenover een opengewerkte houten wand. Het ziet er zakelijk uit. Mensen mogen zelfs hun eigen biechtvader meenemen, misschien helpt dat. Verlossing op aanvraag.
Gabrielle is geboren in de negentiende eeuw (1838) en op zijn vierentwintigste aan TBC overleden. Pas tientallen jaren later (1892) werden zijn resten opgegraven en begonnen de eerste wonderen. In de twintigste eeuw (1920) is hij door Paus Benedictus XV heilig verklaard en zes jaar later werd Gabrielle officieel de beschermer van de jeugd. De priester neemt ons mee naar boven, naar de kamer waar Gabrielle overleden is. De hele familie hangt aan de wand. De vader, moeder, opa en oma. Kortom iedereen die een familieband met hem had is hier vereeuwigd.
San Gabrielle was een jongen van vlees en bloed, die volgens de overlevering levendig en intelligent was, van dansen hield en de mode op de voet volgde. Totdat hij zich op zijn achttiende aanmeldde bij een kloosterorde en zich geheel aan het geloof wijdde. We komen verder in het museum en worden verrast door wandenvol met bedankbrieven van jonge mensen van over de hele wereld. Vaak met uitgebreide verhalen over alle onheil waarvoor men dankzij San Gabrielle behoed is, compleet met foto's, tekeningen, kleding en andere attributen. Veel foto's van auto-ongelukken; verfrommelde auto's, met ernaast de jonge mensen die het overleefd hebben. Maar ook geboortekaartjes, huwelijksfoto’s, wedstrijdbekers, motorhelmen, en voetbalshirts. Daarnaast zijn er kisten vol met kleine bedankbriefjes, sommige zijn zelfs op een servetje geschreven en op de stoep van de kerk gegooid, vertelt de priester.
Voor iedereen die op jonge leeftijd het onheil wil afweren: een studie die niet lukt, een relatie die misgaat, een auto-ongeluk, een zwangerschap die niet lukt, enzovoort. Wand na wand trekt aan ons voorbij met alle misère die een jong leven over zich heen kan krijgen. De scouts staan op hun tenen om de verhalen te kunnen lezen en wijzen elkaar opgewonden op de ene horrorstory na de andere. We gaan verder en komen in een ruimte met foto's van de duizenden mensen, velen in een rolstoel, die hier op een bedevaartstour naartoe zijn gekomen. De priester vertelt over een meisje in een rolstoel dat tegen haar zin naar de tombe van Gabrielle werd geleid. Ze geloofde niet in Gabrielle, maar kwam bij de tombe en het wonder geschiedde. Ze stond op uit haar rolstoel en liep de kerk uit.
Of het verhaal van een mijn in – de priester wijst nadrukkelijk op een schilderij - Amerika. ‘Let wel, Amerika,’ zegt hij nogmaals om het internationale karakter van deze heilige te onderstrepen. De mijnwerkers werden gedwongen om de mijn binnen te gaan, maar ze wilden niet. Ze hadden een waarschuwing gekregen van Gabrielle om niet te gaan. De mijn stortte in en degenen die naar de waarschuwing van Gabrielle hadden geluisterd leven nog. En zo staat het vol met verhalen over de wonderen van Gabrielle.
Wanneer we afscheid nemen drukt de energieke priester ons behalve vier stickers, met uiteraard de afbeelding van Gabrielle, ook nog het juninummer van L'eco di San Gabrielle in handen, een maandtijdschrift in full colour van ruim tachtig pagina's. Op pagina vijf een artikel over Berlusconi en verderop een artikel over de twee Amerikaanse presidentskandidaten McCain en Obama. Zelfs sexy filmsterren komen in het blad aan het woord. Het begint ons te dagen. Luigi heeft ons niet alleen het Tibet van Italië laten zien, maar en passent ook nog even meegenomen naar het Lourdes van Italië.
 
Gezichtsbedrog in Casarabonela (Zuid Spanje)
Een mobile home in Cambodja
Bonnie Prince Charlie
Poezen mee op reis
Maremma: het onbekende Toscane
Het Lourdes van Italië
Yorkshire horseracing
De Kees van Dongen van Zweden
Bolsena een bloemenwonder in Lazio (Italië)
De Quintana (De Marken)
HOMEBLOGOVER JUDY LOHMANONZE BOEKENVEEL GESTELDE VRAGENKOPENCONTACTCOLUMNSLINKSVOOR HET GOEDE DOELREISVERHALENEBOOK GRATIS DOWNLOADEN