JUDY LOHMAN
VAN HARTE WELKOM
HOMEBLOGOVER JUDY LOHMANONZE BOEKENVEEL GESTELDE VRAGENKOPENCONTACTCOLUMNSLINKSVOOR HET GOEDE DOELREISVERHALENEBOOK GRATIS DOWNLOADEN

Yorkshire horseracing
Yorkshire horseracing
Eten ze eigenlijk wel, die jockeys? vroegen we aan Jane, de verkoopster van het programma. Ze gniffelde en maakte een snelle, rokende beweging. ‘And a lot of energy drinks,’ voegde ze eraan toe. We keken samen de jockey na; met zijn vederlichte pasjes en een lengte net boven de anderhalve meter, haalde hij de 45 kilo niet. Maar het ging hier natuurlijk vooral om de paarden. Raspaarden wel te verstaan, de meeste Arabisch met dreigende namen zoals: ‘Fire Eyes, Feel the Heat of Lady Kildare.’ We bevonden ons in Thirsk, een schilderachtig stadje ten noorden van York. Al sinds 1855 bestaat deze baan, die Frederik Bell voor zijn eigen plezier liet bouwen. Deze paardenrenbaan, die plaats biedt aan meer dan vijfduizend bezoekers, is één van de negen paardenrenbanen van Yorkshire. In 2012 (april – september) werden er veertien paardenrennen gehouden. Persoonlijk zijn we niet zo van die gokkers. De combinatie van een Calvinistische achtergrond, gemengd met een dosis onbekendheid, hield ons ver van de goktafel. Tot dusver. Echter, met Ascot-achtige beelden in gedachten, raakten we nieuwsgierig naar dit fenomeen. Op vrijdag 27 juli togen we dan ook naar de renbaan. We werden niet teleurgesteld. Ook in Thirsk was de dresscode (jasje/dasje) van toepassing en waren de dames op zijn zondags gekleed; inclusief hoeden of vederbosjes in het haar geprikt en met hoog gehakte voeten. Tenminste degenen die “eerste klas” kaartjes hadden gekocht, die toegang gaven tot de “Premier Enclosure”, het walhalla van de paardenrennen. Wij hadden tevergeefs onze kledingkast doorgespit en vervolgens bij een charity shop nog een stropdas bemachtigd. Jane legde ons uit wat we moesten doen. Gokken natuurlijk, maar dan wel op een kanshebber. Zuinigjes keken we haar aan. ‘Kijk,’ zei ze, en wees in het programma op het aantal sterren dat bij een bepaald paard stond op grond van eerder behaalde resultaten. Dat konden we begrijpen. We konden ons geld kwijt bij een van de vele bookmakers, of bij “The Bettingshop” of bij een “Tote”. De laatste twee retourneerden de inleg als een paard werd teruggetrokken en besteedden de inleg aan het onderhoud van de racebaan. Bij deze twee kon men ook geavanceerd gokken. Jane monsterde ons en concludeerde dat dat wellicht iets voor een volgende keer was. We knikten opgelucht. Ze verwees ons naar de Parade-ring iets verderop, waar de paarden twintig minuten voor aanvang van een race werden getoond aan het publiek. Om van dichtbij de raspaarden langs te zien paraderen, was alleen al de moeite waard. Deze gespierde troetelpaarden, met hun hoge, ranke benen, glommen in het zonlicht, de meeste met kunstige figuren geschoren op hun flanken. Sommige met hun manen/staart ingenieus gevlochten. Ze paradeerden met het vuur in de ogen. Het was duidelijk, deze paarden liepen aan de lijn van verzorgers (geen jockey te bekennen), die ze nauwelijks gedoogden. We besloten nog even te wachten met de inleg, want het waren allemaal kanshebbers naar ons idee. We spoedden ons naar de tribune en het grasveld. Tot onze verrassing konden we gewoon een plaats krijgen tegenover de finish. Het was een bijzondere ervaring. Zelfs zonder te gokken. De snelheid, de onverschrokkenheid en souplesse waarmee de paarden kwamen aanstormen was overweldigend. De jockyes waren niet meer dan kruimeltjes op hun rug, de knieën richting kin gedrukt. Het eindigde in een fotofinish. Kijk, dan wordt het echt gokken, concludeerden we. Het duizendenkoppig publiek joelde, even hun zondagse outfit vergetend. Na de race, ging men naar de plaats waar de winnende drie paarden werden ontzadeld en met water overgoten. Ze stoomden nog na. Ook nu stond het paard weer centraal en verdween de jockey schielijk in een gebouwtje. De paarden daarentegen werden uitgebreid geshowd en diverse keren met emmers water beloond. We hadden het er maar druk mee, want de volgende race kondigde zich alweer aan. Nu deden er ook vrouwelijke jockey’s mee. Iets breder in de heupjes, maar het bleef kruimelwerk. Na de parade was het weer tijd voor een race, die binnen een tel weer over was. We hadden nauwelijks de gelegenheid om te gokken. We besloten al onze ervaring in te zetten tijdens de laatste race, de achtste. Tot dusver hadden we één keer goed gegokt en zes keer mis. We prezen onze Calvinistische inborst. Ook dat we na de vijfde race niet per ongeluk onze hand opstaken tijdens de veiling van het winnende paard dat voor £8500 werd verkocht. Maar tijdens de achtste race gingen we los. We gooiden er twintig pond tegenaan. De één omdat het een vrouwelijke jockey (Gemma Tutty) was, de ander omdat het paard (Art Form) het hoogste aantal sterren (5) had. We hadden onze inzet gedaan bij één van de bookmakers. Op het scherm konden we de koers volgen die wisselde naar gelang er ingezet werd op een bepaald paard. Hoe meer inzet, des te lager de koers. Art Form was populair (1:3). We haasten ons om een plek bij de finish te bemachtigen. Reikhalzend keken we uit naar de stipjes in de verte die binnen een nanoseconde dichterbij kwamen en transformeerden tot racepaarden. Ook wij vielen uit onze rol en uitten opzwepende kreten. Helaas, Art Form moest haar meerdere erkennen in Mecca’s Team, een paard met vier sterren bereden door een manlijke jockey, David Simmonson. Toch zonde, mompelden we toen we terugliepen en Jane passeerden. Of zij eigenlijk paard reed, vroegen we haar. Ze glimlachte en maakte een etende beweging. ‘Poor horse, it would collapse.’

 
Gezichtsbedrog in Casarabonela (Zuid Spanje)
Een mobile home in Cambodja
Bonnie Prince Charlie
Poezen mee op reis
Maremma: het onbekende Toscane
Het Lourdes van Italiƫ
Yorkshire horseracing
De Kees van Dongen van Zweden
Bolsena een bloemenwonder in Lazio (Italiƫ)
De Quintana (De Marken)
HOMEBLOGOVER JUDY LOHMANONZE BOEKENVEEL GESTELDE VRAGENKOPENCONTACTCOLUMNSLINKSVOOR HET GOEDE DOELREISVERHALENEBOOK GRATIS DOWNLOADEN