JUDY LOHMAN
VAN HARTE WELKOM
HOMEBLOGOVER JUDY LOHMANONZE BOEKENVEEL GESTELDE VRAGENKOPENCONTACTCOLUMNSLINKSVOOR HET GOEDE DOELREISVERHALENEBOOK GRATIS DOWNLOADEN

Hoe jouw probleem zijn probleem wordt

 In noord-Spanje had het ‘medische probleem'  zich voor het eerst geopenbaard. Zelfs zonder dat er een zonnestraal aan te pas was gekomen, werd bij een van ons een slapend bruin vlekje op de onderarm wakker. Het was een twijfelachtig souvenir van een reis naar Indonesië, tientallen jaren geleden, toen een giftige tropische plant een brandblaar had achtergelaten. Pas na weken gaf de brandblaar zich gewonnen en veranderde in een bruin vlekje ter grootte van een pinknagel, niets om je zorgen over te maken. Maar opeens, zonder enige aanleiding, ging de wekker af. Het vlekje kreeg blaasjes, net zoals twintig jaar geleden, werd daarna rood en vervolgens paars, ging jeuken en ’s nachts pijnlijk steken. Voor de diagnose hoefden we geen dokter te raadplegen. Maar als echte struisvogels smeerden we er natuurlijk eerst toch van alles op, want je weet maar nooit. Na enkele pleistervolle weken en de zoveelste onrustige nacht, besloten we uiteindelijk een ziekenhuis op te zoeken. Plotseling hadden we haast. Als we goed keken, werd het plekje iedere dag groter. Nog vier maanden, en er zou niets anders opzitten dan amputatie of erger. Enfin, de geest sloeg op hol en zo ook de rust in de camper. Het ziekenhuis was een groot, modern, aluminiumgrijs flatgebouw. Saai in de overtreffende trap. We betraden de ingang onder het opschrift: Externas Consultas. Een grijze, gebogen Spanjaard wees met een trillende vinger naar het apparaat waar wij een volgnummer konden trekken. Gewapend met onze Nederlandse verzekeringskaart als onweerlegbaar toegangsbewijs voor de Spaanse medische zorg, meldden we ons bij een charmante juffrouw. Maar charmant of niet, zelfs ons beste Spaans verstond ze niet. Voor de zekerheid hadden we met behulp van een woordenboek het hele verhaal uitgeschreven, maar ook na lezing van ons epistel schudde ze haar hoofd. Of wilde ze ons niet begrijpen? Ook haar bazin schudde resoluut haar hoofd. Ondertussen groeide het plekje maar door. De beste oplossing voor problemen in het buitenland is altijd te blijven lachen, of, als dat niet (meer) gaat, glimlachen. In ieder geval blijven staan of zitten en vooral niet meer van je plaats komen. Op den duur moet jouw probleem hun probleem worden. Het werkte. We werden naar de opperbaas geleid. We zullen hem maar Juan noemen. Gewichtig, groot bureau en in alle opzichten de baas over zijn meisjes. De bazin van de balie, een kleine en voor haar jonge leeftijd reeds zurig kijkende vrouw, lichtte hem in. Wij glimlachten als chimpansees. Uit haar misprijzende gezicht en de woorden die wij opvingen leidden wij af dat haar introductie niet bepaald hoopgevend was. Onze verzekeringskaart hadden we op tafel gelegd. Tussen hen en ons in. Het bewijs dat onze aanwezigheid gerechtvaardigd was, onze openingszet in de onderhandelingen met Juan. Zouden we misschien iets onder tafel moeten schuiven? Die wachtkamer deed in ieder geval verdacht sterk denken aan een wankel Zuid-Amerikaans land. Hoelang geleden was Franco hier ook al weer vertrokken? Juan monsterde onze reiskleding. Ter plekke hadden we spijt dat we niet op ‘zijn zondags’ waren gegaan. Hij begon de woorden van zijn ondergeschikte te herhalen. Alleen was het volume omhoog gedraaid en sprak hij in een soort kindertaal. Zijn adamsappel schoof opgewonden op en neer toen hij uitriep: ‘Niet mogelijk. Kan niet. U moet hier weg. Nu. Eerst verwijzing. Papier. Wachtlijst. Maanden. Veel maanden.’ Als illustratie hield hij een papier omhoog en tikte er driftig met zijn vinger op. Hij had een gegroefde kalknagel. Wij bleven glimlachen. Iets minder zeker van onszelf, maar toch, hoopvol. Juan keek ons onderzoekend aan, zich afvragend of wij wel hadden gehoord wat hij had gezegd. Gehoord? Zonder twijfel. Onze trommelvliezen herstelden zich nog. Begrepen? Absoluut. Maar wij bleven gewoon zitten. Juan zuchtte en sloeg aan het telefoneren. Naar ene Alfonso was hij op zoek. Ja, die wilde hij onmiddellijk spreken, blafte hij in de telefoon, ons ondertussen dodelijke blikken toewerpend. Wij knikten opgelucht na deze doorbraak. Na vijf kille minuten werd er teruggebeld. Wij veerden op, maar Alfonso kon ons niet helpen, zo werd al snel duidelijk. Juan wiste zijn voorhoofd nog maar eens af, want wij bleven stoïcijns op de stoelen geplakt, met een bemoedigende glimlach voor hem en zijn medewerkster. Hij deed een poging zich er onderuit te wezelen. Dat kleine plekje - hij had er een vluchtige blik op geworpen - kon toch niet urgent kon zijn? Wij wezen hem op het feit dat als het plekje nu eens een melanoom zou blijken te zijn, dan was de associatie met, nou ja, terminaal, uitvaart, toch niet ondenkbaar? Dus uitstel kon echt niet geduld worden. Dit alles vertelden we hem met een nog steeds bemoedigende, enigszins bezorgde glimlach. We leunden iets onderuit en keken Juan hoopvol aan. De kentering kwam eerst in zijn ogen. Van hard naar zacht. Hij zuchtte en pakte nogmaals de telefoon. Met de uitzondering die dermatoloog Alfonso uitsluitend voor het Spaanse Koningshuis maakt, konden wij dezelfde avond om kwart voor negen op zijn privé-kliniek verschijnen.

 
Angst voor vrij kamperen
Fietsendiefstal
Rituelen
De juiste maat
Waarom reist een mens
In vertrouwde handen
Veranderende samenleving
Slapen bij Walmart
Hoe jouw probleem zijn probleem wordt
Op zoek naar een man
HOMEBLOGOVER JUDY LOHMANONZE BOEKENVEEL GESTELDE VRAGENKOPENCONTACTCOLUMNSLINKSVOOR HET GOEDE DOELREISVERHALENEBOOK GRATIS DOWNLOADEN