JUDY LOHMAN
VAN HARTE WELKOM
HOMEBLOGOVER JUDY LOHMANONZE BOEKENVEEL GESTELDE VRAGENKOPENCONTACTCOLUMNSLINKSVOOR HET GOEDE DOELREISVERHALENEBOOK GRATIS DOWNLOADEN

Bonnie Prince Charlie

 

 


 

Neil wees op de kaart van The Isle of Skye
aan waar Bonnie Prince Charlie zich in
een grot had verscholen voor de
Engelsen. Daar, legde hij uit, dichtbij
de zuidpunt, bij Elgol. Konden we er
naartoe wandelen?
Zeker, bevestigde hij, het was nog een
mooie wandeling ook. Of de prins daar
in 1746 oog voor had, betwijfelen we.

Zijn echte naam was Charles Edward
Stuart. Hij was de oudste zoon van
James Francis Edward Stuart, en de
kleinzoon van Koning James VII van
Schotland. Zijn grootvader was in
1689 naar Frankrijk gevlucht, nadat hij
als (uiteindelijk) laatste Schotse Koning
plaats had moeten maken voor
een protestantse koning van Engeland.
Dit was onze eigen Willem III van Oranje,
die nota bene was getrouwd met
James’ dochter, Mary Stuart.
Bonnie Prince Charlie, 23 jaar oud,
had nog steeds aspiraties, en stond dan
ook open voor het verzoek van de Franse
koning Lodewijk XV om de Engelsen een
lesje te leren, nadat die de Fransen
hadden verslagen bij Dettingen
(Zuid Duitsland) in 1743.
Daar ging de indrukwekkende vloot van
Bonnie Prince Charlie, bemand met
duizenden Fransen.
Hoewel de Engelse vloot al paraat was
om de strijd aan te gaan, deed een
heftige storm het werk voor ze.
Verslagen keerden de Fransen terug.
Ze waren door de storm zodanig
afgekoeld, dat ze weigerden nog steun
te verlenen aan Charles’ plannen.
Het verhaal zou daar hebben moeten
eindigen;  dit zou vele levens bespaard
hebben. Maar Bonnie Prince Charlie was
koppig en overtuigd  van zichzelf.
Zijn missie stond vast. Hij zou en
moest de Schotse troon voor zijn vader
veroveren. Dus ging Bonnie Prince Charlie
zelf naar Schotland, een land waar hij
nog nooit eerder was geweest. De
boeiende legende verhaalt dat het
schip van de prins bij Moidart op
het eiland Skye voor anker ging.
Zeven volgelingen roeiden naar wal.
Enkele boeren keken op van het werk en
herkenden de boot van de prins.
Ze schenen zo verheugd te zijn dat ze
spontaan begonnen te dansen.
Nog steeds is de dans bekend als
‘’the Seven Men of Moidart.’’ 
 Uiteindelijk wist de prins een leger te
formeren van 2500 Highlanders dat
zuidwaarts trok om de strijd met
Engeland aan te gaan. Alleen dat
is al een prestatie van formaat voor
iemand die geen enkele ervaring had
met het aanvoeren van een leger en
maar mondjesmaat steun kreeg,
aangezien de rijke (clan) landeigenaren
de lucratieve handel met het (Britse)
Amerika niet in gevaar wilden brengen.
Hij had zijn volgelingen overigens niet
geheel naar waarheid ge
ïnformeerd.
De belofte dat er binnenkort geld en
schepen met duizenden Fransen in
aantocht waren om hen te helpen,
was natuurlijk een fabel, maar deed
de benen wel marcheren. Tot ieders
verbazing wisten ze door te dringen
tot de Schotse hoofdstad Edinburgh
en deze zelfs in te nemen. Nu werd
het serieus. Charles kreeg het advies van
enkele ‘wijzen’ uit zijn inner circle
om zich in Edinburgh te verschansen
en te wachten op hulp van de Fransen
(‘’to put their money where their mouth
once had been...
’’). Maar helaas,
Bonnie Prince Charlie, vol jeugdig
ongeduld en beneveld door dit
onverwachte succes, rook de
victorie en achtte het
pluche van de troon onder handbereik.
Alle waarschuwingen naast zich
neerleggend, trok hij met
zijn inmiddels tot 5000 man gegroeide
leger over de grens, richting Londen.
Ondertussen was de Engelse regering
wakker geworden en had een groot
deel van zijn zeer ervaren troepen
van het continent teruggeroepen.
Charles en zijn rebellen kwamen
weliswaar tot Derby, slechts
160 kilometer ten noorden van
Londen, maar daar kwamen zij oog in
oog te staan met de realiteit.
De overmacht was duidelijk.
De teleurgestelde knul was tot tranen toe
 gefrustreerd over de onvermijdelijke
mislukking van zijn operatie.
Zo snel mogelijk maakte hij
rechtsomkeert.
Veel sympathie ontving zijn leger niet
op de weg terug naar Schotland;
de bewoners waren nog aan het
herstellen van hun eerdere
plunderingen  en keerden zich tegen hen.
Zelfs een stad als Glasgow, die zich eerst
achter de rebellen had geschaard,
steunde nu het Britse leger bij het
heroveren van Edinburgh. Charles en
zijn troepen trokken verder naar het
noorden, naar Inverness, een bolwerk
van verzet tegen de Engelsen.
Daar wachtten ze op het onheil.
En dat kwam in de vorm van de
corpulente William, Duke of Cumberland,
de jongste zoon van koning George II.
Hij stond aan het hoofd van een leger
van meer dan 9000 man, bewapend
met de nieuwste artillerie.
Weer sloeg de jonge Charles de adviezen
van zijn bevelhebbers in de wind.
Hoewel de historie uitwees dat
overwinningen op de Engelsen vooral
behaald waren met
verrrassingsaanvallen en heuvelafwaarts
tactieken, koos Charles voor een
traditionele veldslag.
Hij leidde zijn leger over een vlak,
veenachtig landschap recht in de
geweerlopen. Het was bij voorbaat een
verloren strijd, maar deze
‘’Battle by Culloden’’ op 16 april 1746,
tart elke verbeelding. Binnen een uur was
Charles’ leger weggevaagd. De prins en
zijn meest trouwe volgelingen vluchtten.
Enkele maanden was hij op drift, waarbij
hij werd geholpen door een vrouw,
Flora MacDonald, die hem als Iers
dienstmeisje verkleedde (wat een
schaamte moet hij gevoeld hebben)
en schuilplaatsen voor hem zocht.
De laatste was aan de zuidkust van
het Isle of Skye, vanwaar hij in
september 1746 met een boot terug
naar Frankrijk voer om
nooit meer terug
te keren.
We hebben de grot bezocht; het was
even klauteren, maar veilig en
afgelegen was het zeker.



 Bonnie Prince Charlie heeft zondermeer
ook een geweldig uitzicht gehad op het
eiland
Ruhm, walvissen en genoeg
stilte om zijn onbezonnen daden te
overdenken. Dankzij de door hem
ontketende opstand heeft Engeland
geprobeerd met harde hand de
Schotse cultuur uit te roeien.
Zo werden het dragen van een kilt,
het spelen van de doedelzak,
en zelfs het spreken van het Gaelic
verboden.
Uiteindelijk is dat niet gelukt. 
Maar of Bonnie Prince Charlie in
Schotland geliefd is?
We vroegen het Neil.
Zijn grijns was voldoende.


Card: The Cuillin & Torridon Hills
In Elgol, zuidelijk deel van Isle of Skye, links
van de vissershaven het  pad omhoog nemen.
Twee kilometer over de rand van de klif gaat
daarna een  steil kiezelpad (door een nauwe
kloof) naar beneden. U heeft tijdens deze
wandeling een geweldig uitzicht op de
Cuillins, één van de meest gefotgrafeerde
bergen van Schotland.

Op de kaart is de grot aangegeven als
‘Prince Charles’s cave’
 
Bron van het artikel is het aan te raden boek:
A history of Scotland/Neil Oliver, BBC
Phoenix, London, 2010
 
 
Haven van Elgol met uitzicht op de Cuillin Hills
 
 
Gezichtsbedrog in Casarabonela (Zuid Spanje)
Een mobile home in Cambodja
Bonnie Prince Charlie
Poezen mee op reis
Maremma: het onbekende Toscane
Het Lourdes van Italiƫ
Yorkshire horseracing
De Kees van Dongen van Zweden
Bolsena een bloemenwonder in Lazio (Italiƫ)
De Quintana (De Marken)
HOMEBLOGOVER JUDY LOHMANONZE BOEKENVEEL GESTELDE VRAGENKOPENCONTACTCOLUMNSLINKSVOOR HET GOEDE DOELREISVERHALENEBOOK GRATIS DOWNLOADEN